Ετών 5 στα 67

Είπα να μην με ρωτήσεις για χρόνια

Όχι, όχι ειμαι 67 

Δεν ντρέπομαι, δεν τα ξεχνώ

Νομίζω όμως με κρυστάλους ότι με σταυρώνεις όταν μου τα θυμίζεις

Πέρασα όμορφα, γέλασα! Έρωτες ! Τύχη ! Ζωή 

Μα μην με κρεμάσεις με 67 σχοινιά! 

Δεν φταίς εσύ! Μα να...

Δεν θυμάμαι τελικά πόσα χρόνια έζησα

Θυμάμαι όμως πόσα χρόνια έχασα 

Πόσα λεπτά με ένοιαζαν οι λέξεις που είπαν στόματα 

και όχι τα φιλιά που μου έδωσαν αυτά

Άραγε το μαχαίρι που κάρφωσα να έχει ακόμα σημάδι στο σώμα μου ; 

Οι ρυτίδες είναι η εκδίκηση απο αυτά που αδιαφόρησα 

Τα λευκά μαλλιά είναι η θύμηση για τις άσχημες σκέψεις μου 

Ο πόνος... Αυτός ο πόνος παντού 

Είναι... Ίσως είναι απο την απραγία μου 

Που στάθηκα ακίνητη, που έριξα τα χέρια όταν ήθελα να τα σηκώσω, που γύρισα το κεφάλι όταν έπρεπε να κοιτάξω 

Και για δες με σήμερα!  Μαγείρεψα πάλι μακαρόνια, άκουσα μουσική και κάθισα στην καρέκλα 

Δεν έδωσα ζωή σε ένα άνθος, δεν πότησα ένα λουλούδι, δεν περπάτησα 

67 χρόνια ρυθμικά έμαθα να εκτελώ...

Και τώρα πάω μια βόλτα στην θάλασσα

για να θυμηθώ τα πλοία που έφυγαν χωρίς να κουνήσω το μαντίλι 

Ίσως πάρω μαζί μου ένα και το σηκώσω ψηλά

Αν μέχρι να πάω εκεί δεν έχει φύγει και το τελευταίο καράβι