με έφερε κοντά η μορφή σου όταν κοιμόμαστε μαζί
έφυγε το κρύο απο τους κρυστάλους που με έδεναν
Δυνατή η φωνή σου τάραξε τα ήρεμα νερά της ζωής
Αδύναμες οι φουρτούνες μπροστά στην ηρεμία
Μεγάλη η ανάγκη να γίνει εμείς το εγώ
Μικροί οι άνθρωποι που προσπάθησαν το αντίθετο
Χάρηκα όταν το γέλιο σου αντίκρισα
Λύπη με πιάνει όταν το κλάμα σου κυλά
Μέσα σε λιμνάζοντα νερά κολύμπησα για να σε σώσω
Έξω στην γη φοβάμαι μήπως πνιγώ
Πάνω στο ουρανό περπάτησα να φέρω ένα αστέρι
Κάτω στα έγκατα της γης θα μπω να το κρύψω μην το δούν
Πέτρα και Αέρας έσπασαν τις αλυσίδες
Ψυχές που εννόνονται τις κόλλησαν ξανά
Και κάθισα μονάχος να μετρήσω τις στιγμές
Μα έχασα το μέτρημα και μαζί μετράμε τώρα
Για δες που μαύρο και άσπρο ενώθηκαν
Δεν δημιούργησαν το γκρί ούτε άλλο χρώμα
Έμειναν ανέπαφα στην επαφή
Έμειναν ολόκληρα στην καταστροφή
Έζησαν μονόπλευρα στην ένωση
Έφτιαξαν ενότητα στον διαμερισμό
Και κάθομαι ξανά να δω αυτό που σχηματίστηκε
Περιέργα τα πράγματα όμως
Δες που όλα τα αντίθετα ενώθηκαν ασύμφορα
Και έφτιαξαν το τέλειο δηλητήριο να πιούμε
Ολότητα το όνομασα και δοκίμασα την πρώτη γουλιά
Σειρά σου να δοκιμάσεις είπα
Που να ήξερα ότι ήδη είχες πιει πριν καν μάθουμε αν το δηλητήριο αυτό σκοτώνει ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου