Αρχή

Λέξεις που ίσως δεν ειπώθηκαν 

και ένα χάδι που τις φανέρωσε 

Αυτό μονάχα θέλω να κοιτώ 

πεζογραφία

Όταν το πρόσωπο σου κατοπτρίζεται στο νερό της θάλασσας 

η έκφραση της μοναξιάς μοιάζει με ηλικιωμένη γυναίκα

Είναι αυτή η γυναίκα που τάιζε τις γάτες της γειτονιάς

ή η αγγελική μορφή της Μοσχούλας που έκρυβε την λάμψη του φεγγαριού;

Η αδύναμη φωτιά της καταστροφής

Κέρινες ελπίδες δίπλα στην φωτιά 

λίωνουν και δημιουργούν ρυάκια φυγής 

χάνοντας το ανάστημα δεν σταματούν να ρέουν 

και να απλώνουν τα απομεινάρια τους 

Η λήθη της αποτυχίας

Άσπρα τα φύλλα του χειμώνα 

πέφτουν και νιώθεις το κρύο να μπαίνει στην γη 

Γέννησε την ατέρμονη περιφάνια της 

πόνεσε που δεν μπόρεσε να την απαρνηθεί 

την πήρε πάλι πίσω 

Λευκή Νύχτα

Κοιτώντας τα φύλλα νιώθεις τον αέρα να περνά 

άσπρο χάδι στις σκιές των δέντρων 

μεγάλος λόγος η πνοή του ανέμου 

μιλάει σε όλους μα λίγοι αποκρίνονται 

Θάλασσα Στεριάς

Το μπουκάλι έκλεισε και το πέταξες στην θάλασσα

Λόγια και σκέψεις που ποτέ σου δεν ήθελες να μοιραστείς

Μα άθελα σου το κανες 

Ο ρυθμός της συνήθειας

Ρυθμός απο συνήθεια ψιθυρίζει 

χάνεται και να τος πάλι

Χτύπημα χτύπος σιγή

ένα γύρισμα κλειδιού είναι ο αφέτης 

Ξεκίνησε !