πεζογραφία

Όταν το πρόσωπο σου κατοπτρίζεται στο νερό της θάλασσας 

η έκφραση της μοναξιάς μοιάζει με ηλικιωμένη γυναίκα

Είναι αυτή η γυναίκα που τάιζε τις γάτες της γειτονιάς

ή η αγγελική μορφή της Μοσχούλας που έκρυβε την λάμψη του φεγγαριού;

Σπάσανε τα δεσμά, λύγησαν οι αλυσίδες που σε κράτησαν 

τις απαρνήθηκες για την ελευθερία 

Όταν όμως γεύτηκες μεγάλη δόση απο αυτήν 

πάλι τις αλυσίδες φόρεσες στα χέρια 

έκλεισες τον διακόπτη των σκέψεων και γύρισες στην πόλη

Το νερό της θάλασσας δεν σε καθρεφτίζει πια

μα ένιωθες μια παιδική μορφή να πνίγεται έξω απο αυτό

Σαν το κορίτσι που έπεσε απο τα βράχια 

και η φωνή σου δημιουργούσε σπαρακτικές κραυγές 

σαν τον θρήνο της αναζήτησης του

Αρνήθηκες να αποτυπώσεις την μορφή σου σε εικόνα

Οι εικόνες πάντα δημιουργούν  οφθαλμαπάτες 

δεν είναι αυτό που βλέπεις η αλήθεια 

εσύ μοναχά το σχέδιο τους θωρείς ...