Άσπρα τα φύλλα του χειμώνα
πέφτουν και νιώθεις το κρύο να μπαίνει στην γη
Γέννησε την ατέρμονη περιφάνια της
πόνεσε που δεν μπόρεσε να την απαρνηθεί
την πήρε πάλι πίσω
και μοίρασε χρυσό για να καλύψει την απάτη
η αποσύνθεση του ένχορδα σφυρίζει
και ο πόνος γίνεται πιο ηχηρός του ήχου
έριξαν ξανά χώμα την όμορφη ασχήμια για να κρύψουν
σώπασε...άκουσε τα νεύματα του ήχου
κλεισμένος μέσα σε μήτρες στοργικές αδυνατεί να φωνάξει
μην περιμένεις τα δεσμά να σπάσει και να γεννηθεί ξανά
σώπασε οριστικά πεποισμένος ότι η φύση του δεν έχει ήχο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου